Arkibo Patatas

May tiwala kaba sa bugso ng tadhana?  Sa una ka lang i-tratrato ng tama, ngunit isang kisapmata mo lamang ay parang tinamaan ka na ng kalibre ng bala? Isang tinik na hindi mo matanggal. Sinakal mo na ang sarili ng lahat lahat ngunit nandoon parin sa lalamunan   ang sagabal. Isang bubuwit na nasa puso, walang ginawa kundi subukang humalagpos. Ayaw niyang nasasaktan, kaya hindi makatulog sa gabi kahit may bundok na ng unan na kasing init ng yakap ng isang ina na nagpapatahan. Bakit ba ganito? Masarap sa una, mahapdi sa dulo. Bakit ba ganito? Hindi ko naman pinili ang katapusan, pero ang tadhana na ang tumapos nito. Bakit ba ganito? Sadyang madalim ba ang aking kapalaran?  Sadyang mahirap ba talaga ang aking tatahakin? Sadya bang pinaglalaruaan lang ako ng hangin?  Sadya lang ba talaga lahat ng 'to? Kahit anong lalim ng pag-iisip, hindi ko maintindihan. Hindi ko maintindihan. Ito ba ang sulat ng langit? Na hindi ko na muli makikita ang aking sarili na ngumiti. Ayos lang...

Kilala mo ba ang sarili mo? Napagtatanto mo ba kung ano ang mga gusto mo? Napapagtano mo ba na minsan ay panig ka sakabilang dako dahil mas malakas ang bugso ng damdamin ng puso mo? Na minsan na pinapairal ang utak bago ang isip at puso. Sino ka nga ba kung walang nakakakita? Walang madla na kailangang manghaain. Walang mga mata na gustong mabusog sa iyong ihahahin. Walang mga puso na dumadaing dahil wala silang natanggap na kapalit, kahit akala mong hindi sila naghihintay ng kahit ano, malaki man o maliit. Tunay ngang hindi pa natin lubusang alam ang ating mga sarili. Tumutulong sa kapwa pero iniisip kung ano ang gusto matanggap pabalik. Nagsasabi ng totoo ngunit sa paraang iniba mo na ang buong kwento.  Nagsasabi ng kabutihan, ngunit sa kailailaliman, ay ang pakiramdam na maghasik ng kasamaan sa lahat ng bumilang na hindi sangayon sa opinion mo na magkatugma sa diablo na lubos lubusang nakakapanlilang, saglit lang, hindi kapaba naiilang?  Sa mga kinikilos mo, ika'y tunay na ...