Arkibo Patatas

 Napaka-kakaiba sa pakiramdam ng mga oras ngayon.  Parang sawang-sawa nako sa mga bagay ngayon. Hindi ko alam kung bakit ganito ang aking nararamdaman. Siguro nababaliw nanaman. Paki-ramdam ko mahirap talaga ako intindihin. Walang salita ang hindi ko inisip pagkatapos ko itong banggitin. Mahirap talaga akong intindihin. Mahirap akong mahalin. Sa pagsulat ko nalang nailalabas ang aking mga hinaing. Hindi ako masaya, hindi ako malungkot, hindi ako galit at hindi rin ako nananabik. Gusto ko ng bago.  Gusto ko ng bagong mga bagay. Gusto ko yung hindi ako sanay. Gusto ko nalang magpakalulong sa pagtulog. Ngunit kahit pagtulog ay may hangganan. Gusto ko nalang managinip ng walang nakakaalam. Ang balikat ay palaging nakataas. Palaging nagmamatyag. Laging nagpapanic, na parang may kakakagat na ahas. Alam kong pagod ako pero hindi ko alam kung paano ako titigil sa pagtratrabaho. Kapag naman hindi ako gumagawa ng mga proyekto, assignments at deadline, parang wala akong kwenta. Kahi...

 Narito nanaman ako sa puntong magulo na ang lahat. Narito nanaman ako sa puntong inuulit-ulit ko na ang lahat. Narito nanaman ako kung saan nagsimula ang lahat. Bakit ganoon? Umuulit lang ako ulit? Ganon ba talaga ako kahina? Ganon nalang 'din ba ako kadaling tuksuhin? Ganito nalang ba talaga ang ikot ng buhay ko? Aaminin ko, maramdamin akong tao. Lahat ng salita, biro man o pangkukutya, dinadamdam ko hanggang sa pagsulat nitong tula. Pero kung iisipin, ganoon rin ako. Bumabalik nanaman sakin ang masahol na pananalita, bumabalik nanaman ang komedya kong basura. Bumabalik nanaman ako sa sariling kasamaan. Denzel? Kinaya mo ng kalahating taon. Nakita mo diba yung lahat ng puwede mong maging potensyal? Denzel? Nakita mo ba yung sarili mong lumiwanag? Denzel? Nakita mo ba yung tiwala ng tao saiyo? Diba pinagtanggol mo siya? Diba binigyan mo siya ng rason na mabuhay pa? Diba mabait ka? Diba mapagkumbaba ka? Nangako ka sa lahat, tinupad mo rin ang lahat. Nangako ka sa sarili mo, binalew...